Aylardır vatandaşlarımızın, Samsunlunun derdini yazıyor, çiziyoruz…
Gazeteciliğin ne kadar zor şartlarda yapıldığını da yaşayarak görüyoruz yıllardır!
Halkın haber alma hakkını sağlamaya çalışırken, tersleniyor, yok sayılıyor, öteleniyoruz…
Kibir abidelerinin tavır ve sözlü şiddetine maruz kalıyoruz!
Nihayetinde biz de insanız…
Elbette isyan etmiyoruz…
Ama “söküğünü dikemeyen terzi” gibi, pozisyonumuz gereği yanıt veremiyoruz…
Çünkü bu olayı kişiselleştirmek olur…
Biraz da bu yüzden, bu gün mesleğimi yapmak isterken yaşadığım – yaşadığımız sıkıntılardan söz etmek istiyorum.
Konuyu dün yaşadığım bir örnek üzerinden özetleyeyim.
Sorun çok da sadece biri bu!
Samsun 19 Mayıs Gazeteciler Cemiyeti’nden gelen
“Bugün saat 18.30’da Ticaret Bakanı ve Samsun Milletvekili Mehmet Muş cemiyetimizi ziyaret edecek. Siz değerli üyelerimizi bekliyoruz” daveti üzerine tüm haberlerinin mailimize düştüğü ancak hiçbir basın toplantısına çağrılmadığım Bakan Muş’a sorularımı sormak için bir gazeteci olarak davete icabet ettim…
İyi ki de gitmişim!
Bakan Muş geldi, yerine oturdu ve ilk sözü:
“Kim o Bakan müze kapattı haberini yapan” diye sordu!
Tepkili ve öfkeliydi Bakan Muş…
Makamının verdiği güçten olsa gerek bir yığın gazetecinin içine hesap sorarak daldı…
A Haber Bölge Müdürü yaptı yapacağını;
“Bu arkadaş yaptı. Şurada oturan” diyerek gazeteci arkadaşını hedef gösterdi!
Yaygın basında da çıkmıştı haber…
Sözcü’nün Samsun temsilcisi arkadaşımızdı işaret ettiği.
Konu üzerinde ısrarla durulunca “CHP İl Başkanı söyledi ben de yazdım” demek durumunda kaldı temsilci arkadaş.
Bakan’ın bu kadar tepkili oluşu haberin yaygın basında da çıkmasındandı muhtemelen.
Konuyu uzattı da uzattı…
Çok zoruna gitmişti anlaşılan!
Neyse…
Gerginlik geçmeden önüne döndü ve soruları almaya başladı…
Israrla elimi görmek istemeyen Bakan’a “Bir sorum olacak” deyip sorumu sormaya çalıştım.
“Bir sorum olacak” deyip sesimi duyurdum…
Yüzüme bakmaya bile tenezzül etmedi sayın bakan…
Ancak başka el kaldıran da bulamayınca beni dinlemek zorunda kaldı!
Sordum sorumu;
- “Vekil olmadan önce Samsunla her hangi bir bağınız, Samsun’a ilginiz var mıydı?
- “Seçim süresince misafirhanede kaldınız. Bu konu basında da yazıldı-çizildi. Şu an Samsun Milletvekili olarak buradasınız. Bundan sonraki süreç misafirhanede mi geçecek? Yoksa yerleşik bir düzene geçecek misiniz?”
Bu soru üzerine bir kez daha gerildi Bakan Muş:
“Ben Türkiye Cumhuriyeti’nin vatandaşıyım. 81 vilayette hakkım var. Burası da benim sorumlu olduğum bir yer. Bakanlık yaptığım süreçte de buranın meseleleri ile alakadar oldum. Dolayısıyla da geldiğim zaman DSİ misafirhanesinde kaldım, halen de orada kalmaktayım. Devlet kurumu olduğu için burayı tercih ediyorum. Bence bu tartışmaları biraz aşın. Samsunla alakalı ne yaptığımı sorsanız aslında daha iyi olur…”
“Soracağız” dedim;
“O sorulara da geleceğiz. Bundan sonraki süreciniz misafirhanede mi geçecek?” diye devam ettim…
Bakan Muş öfkeliydi, sert bir dille yanıt verdi;
- “Bırakın da nerede kalacağıma ben karar vereyim oldu mu? Kısır bir döngünün içinde dönüp durmaktan ziyade Samsunla alakalı ne yaptığımıza neler yapacağımıza odaklansak aslında sizde daha faydalı bir görev icra etmiş olursunuz Samsun Halkı için. 1 buçuk milyon insanın yaşadığı şehirde kendimize kalacak yer buluruz.”
Haliyle Bakanın bu tavır ve tepkisinin ardından soramadık tabi ki;
- “Sayın Bakan, madem Samsun’da kalıp kalmayacağınızın, Samsun’da yerleşik bir düzen kurup kurmayacağınızın cevabının bir önemi yok Sizi niye Samsun’dan aday yapıldınız?”
Öyle ya!
‘Size kaç yaşındasınız?’ diye sormadım…
‘Evli misiniz, çocuğunuz var mı?’ demedim…
Bunlar beni hiç ilgilendirmiyor da zaten.
Ama Samsun’u ne kadar tanıyorsunuz?
Samsunlu size ne kadar ulaşabilecek?
Siz Samsun’a bir misafirhaneden ne kadar sağlıklı katkı sağlayabileceksiniz?
Bir Gazeteci ve Samsunlu olarak bunlar beni ilgilendiriyor.
Bu soruyu beğenmeyen Bakan Muş’a, araya bir gazeteci arkadaşın girmesinin ardından bir soru daha sordum;
- “Yaklaşık 21 yıldır Ak Parti iktidarıyla yönetilen bir ülkede ve Samsundayız. Bu yıllar içerisinde Samsun’a verilen bazı sözler ve projeler vardı. Bunlardan biri, yapılacak denilmesinin üzerinden 5 yıl geçmesine rağmen henüz hiçbir çalışmanın yapılmadığı Salıpazarı Barajı. Bir diğeri de ‘işçi alacağız, istihdam sağlayacağız’ denilen ama bırakın işçi almayı, fabrikayı açmayı, lojmanlarının bile TOKİ’ye devredildiği Çarşamba Şeker Fabrikası var. ‘Ticaret canlanacak’ dediğiniz Samsun-Sarp Demiryolu Hattı var. 2020’de bitecek denilen daha hiç başlanmayan Samsun Hızlı Tren Projesi vesaire. Siz bu çalışma ve projelerle ilgili bilgi sahibi misiniz? Bu projeler ne aşamada? Yapılacak mı?
Bu soruların yanıtını elbette bütün Samsunlular merak eder…
Bize de halkın haber alma hakkına istinaden bu soruları sormak düşer!
Görevimizi yaptık, soruları sorduk…
Ama Sayın Bakan ve Samsun Milletvekili Mehmet Muş’tan tık yok!
Sorumun ardından 4 dakika konuştu!
Samsun ile ilgili düşüncelerini ve izlenimlerini anlattı…
Başka soru almak isterken araya girdim;
“Ben sorduğum projelerle ilgili bilgi alamadım Sayın Bakanım. Projeler ne aşamada, bunlar olacak mı?” dedim!
Bakan’ın cevabı evlere şenlikti;
“Cevabı verdim size. Bu kadar size vereceğim cevap” diye kestirip attı!
Demek ki ağır gelmişti!
Çünkü Samsun’un vekili bu konulardan belki de habersizdi!
Belki de bunları ilk kez benden duydu…
Yoksa insan iki çift laf edemez mi?
Edemedi!
Toplantının başından itibaren bakanlık koltuğundan ve iktidardan aldığı güçle adeta istemediği soruların önünü kesmek istercesine baskın ve ürkütücü bir tavır içindeydi…
Bu gücü arkasına alarak ortamda kurmaya çalıştığı baskı ve korku havası elbette umurumda bile değildi benim…
Ama bir soru daha sorsam çok daha farklı bir dil kullanacağına adım gibi emindim!
Bu yüzden, makamdan aldığı güçten kaynaklı tavrına vereceğim en iyi yanıt toplantıyı terk etmek olurdu… Ben de öyle yaptım!
Bakan Muş’un gerek cevap veriş şekli, gerek vücut dili çok rahatsız ediciydi…
Bir gazeteci olarak çok rahatsız oldum…
Ve artık bir soru daha sorulamayacağını anladım…
Ancak ortamdaki baskı o kadar yüksekti ki bu durumdan bir tek ben rahatsız oldum.
Ne garip!
Oysa gönül işidir gazetecilik…
Yürek işidir…
Sevdadır…
Vatan sevdasıdır…
Millet sevdasıdır…
Özgür ve huzurlu bir toplumda yaşama sevdasıdır…
Ben, 20 yıldır bu sevda ile yapıyorum mesleğimi.
Öyle makamından aldığı güçle ezmeye, yok saymaya ya da korkutmaya çalışanlara da pabuç bırakacak ne zaafım ne de geçmişimde bir yaram var…
Aşkla yaptığım mesleğime aynı inanç ve onuruyla, aynı yürekle devam edeceğim, gücüm yetene kadar…
Bana gazetecilik ayarı verecek tek bir kişi olabilir;
O da benden daha kıdemli, onurlu başka bir gazetecidir…
Ama işin enteresan olanı nedir, biliyor musunuz?
Bizim meslekte, yıllarca ayırt etmeksizin haksızlığa karşı mücadele edersiniz,
Vatandaşın sesi olmaya çalışırsınız…
Bu gayret içindeyken, sizi yok etmeye çalışan, fitne-fesat peşinde koşanların da günü geldiğinde, mağdur olduklarında yanında olur onları savunursunuz!
Bu hep böyle olmuştur…
Biz, hep aynı yerdeyiz!
Çünkü biz ortama göre değil, her ortamda gazeteciyiz!
