Gazeteci ile Cumhurbaşkanı arasında tek fark var!
Hep yazmak istediğim bir konunun ana mesajıydı. Bugüne nasipmiş.
Çok zordur memleketimde gazeteci olmak. Kadın gazeteci olmak kısmına hiç girmiyorum.
Hele ki sokağa her çıkışınızda eleştirdiğiniz, yanlışını yazıp doğrusunu gösterdiğiniz bir haberin öznesiyle karşılaşma ihtimaliniz çok yüksekse… Yani Samsun gibi adı büyük, kendi küçük şehirlerde.
Görev tanımı nettir: Kamu görevlisi
Gayesi ve mücadelesi tektir: Milletin duyulmayan sesi.
Ancak amacımız her ne kadar milletin derdinin çözümüne katkı sağlamanın dışında şahısları memnun etmek olmasa da doğrulardan, analizlerden hoşnut olmayanların ya saldırıya varan tenkidine uğrarsınız ya da gazabına. Sahip çıkacak kimseyi de kolay kolay bulamazsınız, hele ki ‘özne’ güçlüyse.
Biz gazeteciler, yani mesleğini onuruyla, layığıyla yapanlar, hep garibandır. Ama sırtını koca bir millete dayamış gariban. Yürekli oluşumuz da mücadele aşkımızın tükenmemesi de bundandır.
Cumhurbaşkanının, iktidar milletvekillerinin, belediye başkanlarının ve bürokratların görevi milletin derdini çözmektir. Gazetecilerin görevi ise çözülmeyen dertleri hatırlatmak ve çözülene kadar takipçisi olmaktır.
Aramızdaki tek fark budur.
Yani milletin duyulmayan sesi, görülmeyen gözyaşıyız biz.
Onlar maaşını devlet bütçesinden alır; biz ise yine aynı devletin özgürce haber yapabilelim diye kamu kurumlarına (bakanlık, belediye, STK vs.) koyduğu bütçelerden ve işini pazarlamak isteyen iş insanlarından.
O sebeple kimse bize devletin kendilerine ödediği maaş gibi bizim için gönderilen bütçe üzerinden ayar vermeye kalkmasın.
Kimse bizim olan üzerinden çıkarına göre davranmaya, kişisel hesaplar yapmaya kalkmasın.
Kimse boşluk bulup Samsun Basını’na sızmış-sızdırılmış tetikçilerine güvenip kolaylıkla aşabileceğimiz iç sorunlarımızdan faydalanıp haddini aşmasın.
Kimse bugün var yarın yok koltuğuna güvenip bize çaka satmasın.
Kimse bize iyi olanı yazınca cici, yanlışı yazınca öcü muamelesi yapmasın. Aksine aynaya bakma fırsatını yakalasın.
Kimse yer yer kimsenin sesini çıkaramadığı haksızlıkları canı pahasına yazan gazetecilerle beslemelerini, tetikçilerini karıştırmasın, listesini iyice gözden geçirsin. Haa gazeteci dediklerimizin olmaz ya, bir şantajına, tehdidine de susmasın. Bugün susan yarın zor konuşur. Adama “Hayırdır, altın mı pisti?” diye sorarlar sonra.
O ki sevdamız Samsun; herkes haddini, yerini ve yapması gereken işini iyi bilsin.
Toprağın altı da üstü de bize ayar vermek isteyip başaramayan, milletin sesini kısamayan fanilerle dolu.
KORKMA!
Korkma! Hiç kimse okumazsa devlet okur.
Bu sözüm mesleğe yeni başlamışlara, başlayacaklara.
Yeni başlamış dediysem bizim meslekte 10 yılda yenidir. Öğrenmenin ömür boyu sürdüğü üç-beş meslekten biridir gazetecilik.
Ne milletin derdi biter ne de derdin çözüm yolları. Sen yaz yeter ki.
Ben de yeni sayılırım. 22. yılım. Her gün memleketin derdini yazan gazeteleri, köşe yazarlarını okuyarak başlarım güne. Öncelik şehrimindir tabii.
Ve her okuduğumda hiçbir şey bilmediğimi, daha çok şey okumam gerektiğini anlar, dertlenirim.
Ama yeni nesil çok şanslı. Yükün çoğunu biz ve bizden büyükler çektik gençler!
Buna bir de teknolojinin getirdiği özgürlüğü ve maliyetin düşük olmasını ekleyin. Size bir tek yürekli ve sabırlı olup mesleğin namusunu korumak kalıyor.
Bu meslek onuruyla ve sabırla yapılırsa ekmek yedirir insana. Sosyal medyanın gücünü de doğru teknik ve bilgiyle kullanırsanız para da kazanırsınız.
‘O kadar çok yalan var ki, gerçekleri duyurmak, sahip çıkanı bulmak çok zor’ demeyin.
Sabır!
Siz gerçeklerden dönmeyin, hiçbir lobiye boyun eğmeyin; kimse okumazsa devlet okur, okutur sizi.
Bu arada “Yandaş basın” diye yaygara koparanlara aldanıp umut bağlamayın, “Namuslu gazeteci yok mu?” diyenlere güvenip iş yapmayın. Söylerler ama ne var olmanız için ne de büyümeniz için yaralı parmağınıza merhem sürmezler.
Şayet yapacaksanız bu mesleği, önce yüreğinize, sonra devletinize-milletinize güvenin yeter!
